ब्लॉग डिटेल्स


सद्गुरूंचं अखंड मनन,


सद्गुरूंचं अखंड मनन, चिंतन, ध्यान आणि धारणा हा खरा निश्चळ सत्संग आहे, सद्गुरूंशिवाय काहीच नाही. त्यांच्या बोधानुरूप चालूनच अध्यात्माची ही वाट चालता येते. सद्गुरुंच्या आधाराशिवाय सारं व्यर्थ ! " भगवंत उद्धवांना सांगत आहेत की, सद्गुरूंच्या संगतीनंच भक्त माझ्या निजपदाची प्राप्ती करून घेऊ शकतात, नव्हे मलाही ते पूज्य होतात ! " सद्गुरूंची संगतही का सोपी आहे ? नाहीच ! आग आणि लोण्याचं एकत्र येणंच आहे ते ! देहबुद्धीचं, प्रपंचासक्तीचं लोणी आणि आत्मबुद्धीचं अग्निकुंड यांची संगत आहे ती.पण तिच्याशिवाय दुसरा उपायच नाही.. सद्गुरुंच्या आधाराशिवाय मी हजारो र्वष तप केलं तरी काही उपयोग नाही. कारण ते तपही माझ्या मनाच्या आवडीनुसार, सवडीनुसारच होणार. त्यातून अहंकारच पोसला जाणार.अगदी ‘अहंब्रह्मास्मि’चा घोष केला तरी त्यातही अहंच प्रधान असणार ! लोखंडाच्या बेडय़ा तोडून सोन्याच्या बेडय़ा केल्या, त्यानं काही फरक पडला का ? चालताना लोखंडाच्या बेडय़ा जशा आड येत, तशाच सोन्याच्या बेडय़ाही चालण्याची गती मंदावणारच . बेडी लोखंडाची असो की सोन्याची बंधन तेच, बाधाही तीच.. म्हणून भगवंताचाच हवाला देत नाथ अगदी ठामपणे सांगतात, सद्गुरूचं भजन, हेच श्रेष्ठ साधन आहे.. सद्गुरूंच भजन, म्हणजे निव्वळ सद्गुरूंच्या बाह्य़रूपाचं भजन नव्हे ! सद्गुरूंच्या अंतरंगात परमात्म्याचं जे अखंड भजन सुरू आहे, तसं माझंही सुरू होणं, हे खरं सद्गुरू भजन आहे ! ते जसे एकरस, एकलय, एकमय आहेत तशी माझी स्थिती झाली पाहिजे.. सगुणातून निराकारात जाण्याचा मार्गच त्या ध्यानात जणू उलगडून दाखवला आहे. हे ध्यान कोणत्या भावनेनं करावं, तेही नाथ सांगतात , " दहाही इंद्रियांचे विषय मनाला भरकटवण्याचा प्रयत्न करीत असतात, पण त्यातून मन आवरावं आणि माझं अखंड ध्यान साधलं तर आपण तद्रूपच होऊ, हे मनात ठसवावं. जगताना ही धारणा सुटेलही, पण ध्यानाचा ठसा काही पुसला जाणार नाही ! धारणा सुटेलही पण तो ठसा पुन्हा पुन्हा त्या धारणेकडेच वळवत राहील !. " ( संग्रहित ध्यान )

Priya Kawhale